Awak tidak perlu buat begitu.
Armand de Brignac Blanc de Blancs.
Ini wain yang awak selalu tempah tetapi tidak berpeluang mencuba.
Saya tempah untuk awak hari ini.
Saya mahu memperkenalkan diri saya sekali lagi.
Nama saya Jeong Gal Hee.
Ayah saya mati ketika saya berusia 12 tahun...
dan ibu saya mati ketika saya berusia 19 tahun.
Saya tiada duit dan ibu bapa. Saya tidak memiliki banyak benda,
tetapi saya ada abang dan adik yang sentiasa menyokong saya.
Di pejabat, saya ada rakan setiausaha yang saya boleh harapkan.
Saya bekerja untuk seorang bos yang baik,
dan dia menerima semua kekurangan saya.
Begitu.
Jadi itulah diri awak.
Awak pun tahu,
saya Do Min Ik.
Saya seorang lelaki yang sangat mencintai awak.
Mari minum.
Untuk apa?
Untuk pertemuan pertama Jeong Gal Hee Ik...
dan Do Min Ik.
(Episod 15: Daripada Bos Untuk Pekerja)
Daripada bos untuk pekerja
- Apa yang berlaku? - Apa telah berlaku?
"Kebocoran maklumat sulit"?
"Rangkaian TnT mengumumkan..."
"untuk merujuk semua pekerja tetap dan kontrak..."
"yang terlibat dalam kumpulan subversif bernama Euldoguk..."
"kepada jawatankuasa disiplin dan menamatkan kontrak mereka."
Oh, tidak.
"Tindakan disiplin akan dikenakan kepada Gi Dae Ju dan Lee Eul Wang."
"Lee Eul Wang telah menubuhkan kumpul subversif bernama Euldoguk,"
- Ya, Ri Ra. - "dan telah menimbulkan kekacauan."
"Pengarah Gi Dae Ju bekerjasama dengannya dalam penubuhan Euldoguk."
"Pekerja kontrak yang menyertai Euldoguk telah mendedahkan..."
"maklumat perniagaan yang sulit,"
"yang mencemar nama dan reputasi syarikat."
"Dengan ini kami mengumumkan kontrak pekerja tersebut ditamatkan."
Myung Jung!
Apa kita patut buat?
Hei, apa kita perlu buat sekarang?
Jika awak pecat mereka, saya akan dedahkan semua rasuah komersial...
dan perbuatan awak yang melanggar undang-undang anti-rasuah.
Jika rasuah boleh dibuktikan begitu mudah,
saya tidak akan memegang jawatan saya sekarang.
Tentang undang-undang anti-rasuah, nasib baik, awak telah uruskan...
kebanyakan kes.
Kalau begitu, saya akan dedahkan cerita ini di media.
Ramai orang dalam dunia ini terima lebih banyak rasuah berbanding saya.
Cubalah. Lihat jika mereka mahu tulis artikel tentang seseorang...
yang menerima lukisan dan sedikit duit.
Berhabuklah.
Apabila lejar itu didedahkan, awak juga akan susah.
Baik selesaikan sahaja di sini.
Awak patut bersyukur yang saya tidak mendakwa kerana menggelap duit.
Awak tidak perlu bimbang lagi.
Semuanya sudah berakhir.
Jeong Gal Hee. Awak boleh ambil cuti?
Cuaca bagus hari ini. Mari kita berkelah dengan Nam Hee.
Pada hari cerah seperti hari ini,
saya tidak mahu berkelah.
Saya mahu pergi kerja.
Ayuh pergi kerja, sayang.
Siapakah itu?
Kenapa awak datang ke rumah saya, tuan?
Siapa lelaki itu?
Ini adik saya, Jeong Nam Hee.
Helo, saya Do Min Ik.
Saya akan ambil beg saya.
Adakah saya berpakaian seperti mahu ke pejabat?
Awak ada kerja luar?
Janji temu.
Apa? Awak keluar bersama bos awak?
Janji temu?
Bagaimana dengan kerja?
Ambillah cuti. Tanya bos awak sekarang.
Bagaimana?
"Saya mahu ambil cuti hari ini"?
Diluluskan.
Awak patut beritahu saya yang kita akan keluar bersama.
Saya langsung tidak dandan rambut dan bersolek.
Awak pun tahu, bos awak...
tidak boleh melihat wajah.
Meskipun begitu...
ini janji temu kita yang pertama.
Saya mahu kelihatan cantik...
dan menarik.
Kalau begitu, saya akan tunggu di kereta.
Keluarlah apabila awak siap.
Okey.
- Jumpa lagi. - Jumpa lagi.
Tuan.
Hei.
Awak kelihatan cantik.
Benarkah?
Saya cuma tidak pakai kaca mata.
Kenapa awak bawa kardigan itu?
Pakai sahaja apa-apa yang awak mahu.
Awak kata awak mahu lihat sekurang-kurangnya satu wajah.
Sama dengan saya. Sekalipun awak tidak dapat mengecam orang lain,
saya mahu awak dapat mengecam saya.
Awak ingat konsert...
yang kita sepatutnya menonton bersama?
Saya terfikir mahu pergi ke sana bersama awak hari ini.
Okey. Saya akan beli tiket.
Saya sudah pun beli.
Saya cuma tanya, boleh jadi awak tidak suka.
Sebenarnya.
Dengan awak, apa-apa pun saya okey.
Masuklah, tuan.
Masuklah, Cik Jeong Gal Hee.
Cantiknya kereta awak.
Ke mana awak berdua mahu pergi?
Sebenarnya, cuma...
Nam Hee, jangan ganggu janji temu mereka.
Maafkan saya, tuan.
Abaikan orang seperti kami...
dan keluarlah bersama. Selamat tinggal.
Oh Tuhan. Orang yang sempurna menaiki kereta yang hebat,
dan saya, orang buta, terpaksa berjalan.
Oh Tuhan. Kasihannya awak.
- Saya akan jemput awak - Saya akan jemput awak
- dengan kereta baru saya - dengan kereta baru saya
- Sayang, naiklah - Sayang, naiklah
- Keluarlah - Keluarlah
- Saya sudah cakap banyak kali - Saya sudah cakap banyak kali
- Saya jadi kaya dan jemput awak - Saya jadi kaya dan jemput awak
- Awak hanya perlu keluar - Awak hanya perlu keluar
Boleh awak berdua diam?
Maafkan saya, Pengarah Do.
Tidak, tidak mengapa.
Saya patut hantar mereka kerana mereka tiada kenderaan.
Ke mana saya patut hantar awak berdua?
Pantai yang berdekatan sudah cukup bagus.
Pantai?
Kami sepatutnya pergi menonton persembahan.
Nam Hee, awak faham, bukan?
Disebabkan saya buta, satu-satunya perkara yang saya boleh menikmati...
ialah udara segar sekali-sekala.
Gal Hee benar-benar sudah jatuh cinta padanya.
Jadi saya pasti dia tidak begitu pedulikan awak.
Nam Hee, awak rasa awak berhak cakap begitu?
Saya akan bawa awak ke sana.
Itu akan memakan masa.
Awak tahu berapa lama saya tunggu untuk keluar bersama awak?
Saya benar-benar mahu keluar berdua dengan awak sahaja hari ini.
Kalau begitu...
kita hantar mereka ke pantai dahulu.
Kemudian kita boleh keluar berdua.
Kita boleh makan kepah gril seperti dahulu...
dan pergi ke kafe yang menarik.
Seronoknya.
- Saya beli kereta baru - Saya beli kereta baru
- Saya akan jemput awak - Saya akan jemput awak
- Sayang, naiklah - Sayang, naiklah
- Keluarlah - Keluarlah
Seronoknya.
Tangkap saya jika awak boleh!
Jung Hee!
- Jung Hee! - Kami sepatutnya keluar berdua.
- Jung Hee! - Tangkap saya jika awak boleh!
Saya ingat kita akan meluangkan masa berdua sahaja.
Bagaimana kalau tiba-tiba dia lemas?
Kita luangkan masa sebentar dengan dia.
Sebaliknya, kita makan malam tanpa mereka.
Sekarang masanya.
Nam Hee akan jaga dia.
- Kita patut pergi sekarang. - Sekarang?
- Cepat. - Tetapi...
Kenapa awak tiba-tiba pakai kasut tumit tinggi hari ini?
Selesai.
Boleh saya tanya awak sesuatu?
Saya rasa saya sesat.
Boleh awak tolong carikan adik saya dan teman lelakinya?
Saya pasti mereka berada di sini sebentar tadi.
Kami main kejar-kejar tadi.
Bukankah kita patut makan malam berdua sahaja?
Memanglah...
apa saya boleh buat? Dia tiba-tiba lapar selepas berlari.
Kita patut biar dia makan dahulu.
Jung Hee.
Awak mungkin boleh nampak?
Bagaimana awak boleh tahu kedudukan daging?
Saya tidak tahu.
Saya juga terasa seperti saya boleh melihat sekarang ini.
Awak sudah selesai makan? Ayuh kita pergi sekarang.
Ayuh.
Oh, okey.
Nam Hee, kali terakhir saya makan daging lembu Korea...
adalah semasa Piala Dunia Afrika Selatan 2010.
Awak pula?
Saya tidak pernah makan daging lembu Korea sepanjang hidup saya.
Saya cuma pernah mencuba daging lembu Amerika dan Australia.
Saya tidak tahu ada lembu di Korea.
Saya ingat satu-satunya daging yang wujud ialah daging beku.
Saya tidak tahu ada daging segar juga.
Pengarah Do, adakah awak tahu?
Krisis IMF tidak memberi kesan besar ke atas keluarga kami...
kerana kami sudah terlalu miskin.
Puan, tolong beri tiga hidangan lagi.
Okey.
Pengarah Do.
Oh, okey...
Tidak, jangan. Jika awak ambil minuman itu,
awak tidak akan dapat melarikan diri daripada mereka.
Oh, betul.
Barangkali awak hanya minum alkohol yang mahal sepanjang hidup awak.
Awak tentu tidak sudi minum segelas soju yang dituang oleh orang buta.
Saya akan minum.
(Penginapan Dan Sarapan)
Saya tidak boleh biarkan awak tidur di tempat begini.
Sebab itu awak tidak patut minum segelas soju itu.
Awak juga minum kemudian.
Saya benar-benar fikir ini bukan tempat yang sesuai.
Bagaimana kalau kita tunggu sehingga mabuk saya hilang...
dan kemudian saya boleh hantar awak pulang ke Seoul?
Sebab itu awak sepatutnya tempah bilik lebih awal.
Bukan mudah mahu dapat bilik di sini tanpa tempahan.
Memandangkan awak seorang pengarah,
saya ingat kami dapat tidur di hotel enam bintang.
Tetapi awak yang tiba-tiba minta saya hantar awak ke sini.
Saya tidak dapat beza antara hotel enam bintang atau motel buruk.
Baguslah saya buta.
Bagus juga sebenarnya.
Apa?
Kita masuk dan tunggu sehingga mereka lelap.
Kemudian tinggal kita berdua sahaja...
pada waktu begini.
Okey, bersedia dan lontarlah.
(Bangunan Gwangbak)
Tahniah
Awak menang Bangunan Gwangbak yang terletak berdekatan Stesen Gangnam.
Apakah ini?
Begini, sebenarnya,
saya hanya mahu membalas budi awak...
kerana telah meluangkan masa yang menyeronokkan bersama malam tadi.
Dan fikirkanlah tentang benda yang saya miliki.
Saya cuma ada bangunan dan duit.
Jadi saya mahu menghadiahkan sebuah bangunan kepada awak.
Saya mahukan ialah pemilik bangunan, bukan bangunan.
Dan malam yang menyeronokkan malam tadi adalah untuk saya sendiri,
bukan awak.
Oh Tuhan, ini tidak adil. Jika awak asyik buat begini,
ini akan hanya membuatkan saya mahu beri awak lebih banyak benda.
Apa saya patut buat? Apa awak mahu?
Awak tiada kereta, bukan? Awak mahu kereta?
Pilih satu. Sedan, kereta sport atau SUV.
Kita dapat menikmati malam yang menyeronokkan malam tadi...
semuanya kerana paha saya yang kuat hasil menunggang basikal.
Adakah awak sanggup kehilangan paha ini?
Tidak sekali-kali.
Saya tertanya-tanya...
punca saya tidak dapat berfikir dengan baik apabila bersama awak.
Hei, Eul Wang.
"Eul Wang"?
Begitu. Saya tidak terkejut.
Okey, saya akan pergi ke sana.
Hei, Encik Park.
Saya baru hantar siaran akhbar melalui e-mel.
Tolong tulis satu artikel.
(Saya mohon penarikan semula pemecatan pekerja yang tidak adil.)
Ia tidak mudah, Eul Wang.
Nampaknya Presiden Sim sengaja buat awak terlibat agar awak dihukum.
Namun awak tidak akan terjejas.
Bukannya awak terlibat dalam hal ini.
Cik Lee!
Saya sudah minta supaya jangan hiraukan saya di tempat kerja.
Saya akan berusaha sedaya-upaya bagi menghalang awak semua dari dipecat.
- Tidak. - Biar sahaja kami dipecat.
Apa?
Sekalipun saya dapat kerja ini balik kontrak saya tinggal tiga bulan.
Lambat laun, saya akan dipecat juga.
Oh Tuhan, saya bosan dan penat hidup begini.
Setiap tahun syarikat menandatangani perjanjian haram,
dengan menukar subkontraktor.
Dan sebabnya adalah mereka tidak mahu jadikan kita pekerja tetap.
Sekalipun kami dapat jawatan kami balik, jika keadaan tidak berubah,
kami tetap akan dipecat.
Jadi apa? Awak akan hanya berputus asa?
Tidak.
Kami mahu cabar diri kami.
Sekalipun kami dipecat,
kami akan hebahkan sebab kami telah bertindak begitu...
agar orang seperti kita akan menerima layanan yang adil.
(Demonstrasi berkumpulan memohon...)
(pekerja kontrak ditukar menjadi pekerja tetap.)
Setiausaha Jeong.
Ya, Pengarah Do.
Awak tidak boleh tertidur.
Maafkan saya, Pengarah Do.
Oh Tuhan, awak minta maaf?
Dia yang mahu berdua-duaan selepas mereka lena.
Di mana awak? Kenapa awak telefon pada waktu begini?
Maafkan saya, ibu.
Maaf kerana tidak beritahu awak tentang penyakit saya lebih awal.
Saya tidak...
akan kasihankan awak kerana penyakit awak.
Jadi tidak perlu merumitkan hal ini.
Pastikan awak jadi presiden.
Baiklah.
Jangan risau dan sediakan samgyetang untuk saya.
Dan...
ayuh...
kita pergi ke pantai bila-bila masa.
Awak dan saya.
Mungkin pak cik sekali jika dia mahu.
Selamat malam.
Awak sudah bangun.
Jadi akhirnya...
dapatlah kita berdua-duaan.
Nampaknya begitulah.
Apa?
Tiada apa-apa.
Saya cuma mahu lihat awak.
Dae Ju nampak. Veronica Park pun nampak.
Hanya saya belum nampak.
Cara awak memandang saya.
Saya juga mahu tunjukkan kepada awak.
Cara saya memandang awak sekarang.
Oh, ya. Adakah saya pernah beritahu awak perkara ini?
Saya pernah...
nampak wajah awak sebelum ini.
Awak nampak wajah saya? Raut wajah saya juga?
Ya.
Namun...
ia jarang berlaku.
Tekanan darah saya perlu naik mendadak dan jantung saya mesti...
berdegup kencang.
Apa yang membuatkan tekanan darah awak naik mendadak?
Sebenarnya...
stoking tekanan perubatan juga tidak berkesan.
Namun anehnya, apabila saya...
sentuh beberapa bahagian badan awak,
tekanan darah saya...
naik mendadak.
Beberapa bahagian badan saya?
Seperti semasa kita berteduh di bawah mesin pengorek.
Apabila badan kita bersentuhan.
Kalau begitu...
apa kita perlu buat sekarang?
Begini?
Bagaimana?
Bolehkah awak nampak saya?
Tidak.
Langsung tidak nampak.
Saya rasa...
badan kita perlu lebih banyak bersentuhan.
Bagaimana sekarang?
Pelik.
Kenapa ia tidak menjadi?
Nampaknya...
ini belum...
mencukupi.
Kalau begitu, sejauh mana kita perlu lakukan?
Sebenarnya...
bergantung pada awak.
Sejauh mana awak mahu lakukan?
Sebenarnya, maksud saya.
Kita patut cuba segala yang kita boleh...
untuk buat awak melihat wajah saya,
Segala kita boleh?
Untuk pengetahuan awak,
Ini bibir saya.
Apa yang awak sedang fikirkan sekarang?
Saya hanya terfikir mahu meletak tangan saya di atas...
bahu awak.
Oh, betul.
Begitu.
Rupanya begitu.
Tetapi awak tidak rasa awak salah turutan?
Kita berpegangan tangan dan berpelukan.
Kenapa awak mahu letak tangan di bahu saya?
Jika saya buka mata saya pada ketika itu,
adakah saya dapat melihat wajah awak?
Namun saya tidak mahu buka mata saya...
pada ketika itu.
Sebab bibir yang saya idamkan...
dan orang yang saya inginkan...
ialah awak selama ini.
Dan saya tahu awaklah orangnya tanpa saya perlu melihat.
Kawan-kawan.
Apabila saya cakap kita patut mogok, saya tidak bermaksud mogok lapar.
Bagaimana jika kita cukur rambut?
Rambut saya akan tumbuh semula.
tapi masa makan saya tidak dapat dikembalikan.
Saya akan letak ini sekarang. Jadi telan apa yang ada dalam mulut.
Sekarang!
(Mogok Lapar, Hari Pertama)
Awak mahu makan malam bersama-sama selepas kerja?
Bagaimana dengan restoran yang kita pergi dahulu?
Baiklah.
(Kami tidak mahu pemilik korup. Syarikat tidak patut diwarisi.)
Cik Lee.
Awak semua...
Apa awak buat di sini?
(Pekerja kontrak juga pekerja! Jamin hak asasi kami sebagai pekerja!)
Baiklah.
Tuan.
Saya Eun Jung Su.
Saya datang untuk meminta maaf.
Awak fikir saya dungu? Hei!
Hei!
Seperti yang awak boleh lihat,
saya cedera ketika bekerja tapi tidak diberikan pampasan.
Cik Lee beri saya pampasan yang tidak diberikan oleh syarikat,
dan saya hanya mencari lejar itu.
Dari awal lagi, saya tidak berniat untuk cederakan awak.
Awak dapat tahu daripada Presiden Sim…
yang Encik Eun pernah menjadi pemandu Presiden Sim, bukan?
Jadi pak cik saya…
yang buat awak jadi begitu.
Itu dia.
Mereka pegawai polis. Saya telah menghubungi mereka.
Saya tahu kata-kata saya tidak boleh menebus kesalahan saya,
tapi saya mahu memohon maaf secara peribadi…
sebelum menyerahkan diri.
Saya benar-benar minta maaf.
Pengarah Do.
Hulur tangan.
Awak berhak mendiamkan diri dan mengupah peguam.
Kata-kata awak boleh dan akan digunakan sebagai bukti di mahkamah.
- Ayuh pergi. - Ayuh pergi.
Selama ini,
awak semua tahu yang Pengarah Do tidak dapat melihat wajah orang?
Awak semua tahu dan pura-pura tidak tahu?
Maafkan kami.
Kami hanya dapat tahu baru-baru ini.
Tuan, saya Lee Eul Wang.
Awak sudah jumpa Encik Eun, bukan?
Saya yang melakukan sesuatu yang tidak boleh dimaafkan.
Jadi awak patut benci saya seorang sahaja.
Tolong maafkan mereka yang lain.
Awak benar-benar perlu buat semua itu?
Saya mahu mereka dibayar pampasan.
Ibu Dae Ju mati kerana mahu menyelamatkan ikan ayah awak.
Eun Jung Su telah diperguna dan diabaikan oleh pak cik awak.
Jika saya tidak buat begini,
mereka pasti tidak menerima apa-apa pampasan.
Tuan.
Kenapa?
Awak juga akan cakap saya patut maafkan mereka?
Saya tidak akan maafkan mereka.
Mereka tidak tahu…
apa yang saya nampak ketika melihat orang.
Encik Eun telah buat saya jadi begini.
Pak cik saya telah buat Encik Eun seperti itu.
Setiausaha Lee yang mulakan semua ini.
Dan ayah saya.
Saya bencikan mereka semua…
dan saya akan marah pada mereka sepanjang hayat saya.
Baik.
Marahlah mereka.
Saya akan marah mereka bersama awak.
Saya akan membenci mereka bersama awak.
Jadi bencilah mereka sebanyak mana yang awak suka…
sehingga awak rasa lebih baik.
Kami mahu pampasan dari syarikat yang kejam ini!
- Kami mahu pampasan! - Kami mahu pampasan!
Jadikan pekerja kontrak sebagai pekerja tetap!
Kami mahu jaminan kerja!
- Kami mahu jaminan kerja! - Kami mahu jaminan kerja!
Pekerja kontrak juga pekerja! Jamin hak asasi kami sebagai pekerja!
Kenapa awak kembali? Saya fikir awak tidak akan datang semula.
- Halau syarikat jahat! - Halau syarikat jahat!
Maafkan saya tentang hal tadi.
Saya terlalu cepat memarahi awak.
(Pekerja kontrak juga pekerja! Jamin hak asasi kami sebagai pekerja!)
Kami yang patut minta maaf.
Jika kami tahu kami semua akan dipecat,
kami akan beritahu awak lebih awal.
Baguslah. Sekurang-kurangnya awak tidak dipecat.
Bukankah awak tandatangani kontrak terus dengan Pengarah Do?
Bila kontrak awak akan tamat?
Sebenarnya...
Ia akan tamat apabila saya mahu, tapi…
Baguslah.
Maknanya awak tidak akan dipecat.
Apabila difikirkan semula, nasib awak telah berubah.
Tidak lama dahulu, awak dipecat dan buat kecoh.
Awak cakap awak mahu bunuh bos awak.
Ya, tuan.
Makan malam?
(Mogok Lapar, Hari Pertama)
Baik.
Pergilah. Awak tidak suka buat bos awak menunggu.
Pergilah. Pasti Pengarah Do sedang marah.
Pergilah tenangkan dia.
Baguslah.
Maknanya awak tidak akan dipecat.
Kenapa?
Awak tidak suka makanan ini?
Bukan itu.
Jika begitu...
Cuba ini.
Apabila difikirkan semula, nasib awak telah berubah.
Kenapa awak tidak makan?
Sebenarnya...
Saya berjanji untuk benci mereka bersama awak, tapi maafkan saya.
Saya tahu awak jadi begini disebabkan lejar itu.
Dan kecederaan awak yang disebabkan oleh lejar itu…
buat saya sangat marah kepada setiausaha lain.
Namun…
saya dikenali sebagai orang suruhan Rangkaian TnT…
yang sentiasa risau jika saya akan dipecat…
dan tidak tahu jika kontrak saya akan diperbaharui atau tidak.
Dan apabila saya dipecat,
setiausaha yang lain datang untuk menggembirakan saya.
Namun sekarang ini, mereka semua telah dipecat dan sedang berlapar.
Hanya saya seorang...
Saya tiada selera untuk makan apa-apa.
Pergilah.
Apa?
Saya tidak dapat maafkan sesiapa…
termasuk Eun Jung Su dan setiausaha lain.
Saya bawa awak ke sini supaya awak dapat makan sajian yang enak,
bukannya mahu melihat awak bersedih.
Saya akan membenci awak semua dari sini,
jadi awak boleh sertai mereka…
dan membenci saya.
Boleh awak tengok ini?
- Terima kasih. – Terima kasih.
- Terima kasih. - Terima kasih.
Hei.
Rasanya saya sudah mula berkhayal selepas beberapa jam tidak makan.
Orang yang sedang berlari itu. Bukankah itu Gal Hee?
Apa awak buat di sini? Saya suruh awak pergi berjumpa bos awak.
(Mogok Lapar, Hari Pertama)
Sebenarnya,
saya terfikir untuk berpuasa kerana berat badan saya sudah naik.
Jadi saya fikir ini tempat terbaik.
Saya tidak perlu bayar untuk terapi,
dan saya ada kawan yang akan puasa bersama.
Hei, kami bukan kawan awak.
Apa saya patut buat dahulu?
Gal Hee.
Pakai ini dan edarkan risalah ini.
(Kami mengutuk amalan perniagaan Rangkaian TnT yang tidak wajar.)
(Kami tidak mahu pemilik korup. Syarikat tidak patut diwarisi.)
Hei, bagaimana dia mahu kutuk bos sendiri...
sedangkan dia tidak boleh buat bosnya menunggu?
Awak tidak perlu bantu jika rasa tidak selesa.
Kami baik-baik sahaja.
Nombor yang anda dail tidak dapat dihubungi. Panggilan…
Kenapa dia tidak jawab telefonnya?
Tidak mungkin.
Saya harap dia tidak lagi masih ada di sana.
Seperti sayap merpati yang terbang tinggi di langit biru
- Terima kasih. - Kerja kami juga
- hilang - Sila tandatangan petisyen ini.
- Kami harap kami boleh tersenyum - Kami harap kami boleh tersenyum
- Terima kasih. - Sila tandatangan petisyen ini.
- Helo, sila baca risalah ini.
Helo, sila baca. Terima kasih.
- Kami mahu kerja tetap - Terima kasih.
- Kami mahu kerja tetap - Kami mahu kerja tetap
- Berikan kami kerja tetap - Berikan kami kerja tetap
- Ya - Ya
Pengarah Do.
(Kami tidak mahu pemilik korup. Syarikat tidak patut diwarisi.)
- Berikan kami kerja tetap - Berikan kami kerja tetap
Sebenarnya...
- Kami mahu kerja tetap - Kami mahu kerja tetap
- Awak sudah makan? - Berikan kami kerja tetap
Kami sedang mogok lapar.
Itu tempat tidur awak?
Saya akan bermalam di sini,
tapi saya akan pastikan waktu kerja saya tidak terjejas.
Maafkan saya, Pengarah Do.
Cuaca sejuk.
(Sentiasa bekerja lebih masa!)
(Tiada bayaran untuk kerja lebih masa!)
Awak sudah sampai?
Awak, masuk sebentar.
Kejutan.
- Jokbal? - Duduk di sini.
Tiada orang nampak sekarang.
Jadi makanlah sedikit sebelum awak sertai protes itu.
Tidak.
Janganlah begitu.
Sesuap sahaja. Ini.
Ini baru hari kedua mogok lapar. Saya tidak boleh buat begini.
Setiausaha lain…
buat begini...
kerana mereka tiada jalan lain.
Jika begitu, jangan pergi.
Pengarah Do.
Awak boleh laung dan tuntut saya letak jawatan atau mahu saya mati.
Saya tidak peduli apa yang awak buat di situ.
Namun saya tidak suka jika awak berlapar di sana…
dan tidur dalam kesejukan dengan beralaskan kotak sahaja.
Dan saya juga tidak suka orang memandang awak dengan rasa kasihan…
ketika mereka lalu di situ.
Jadi...
makan sedikit.
Sebenarnya...
saya memang pakai tulisan itu,
tapi saya tetap rasa kasihan pada awak,
dan itu buat saya hilang akal kerana saya kerap terfikirkan awak.
Meskipun begitu, awak patut makan dengan baik.
Jangan risaukan saya.
Saya janji saya akan kekal sihat sehingga protes tamat…
supaya awak tidak perlu risau tentang saya.
(Mogok Lapar, Hari Ketiga)
Apa kita patut buat sekarang?
Wartawan yang menemu bual kita belum tulis apa-apa artikel.
Dan nampaknya Presiden Sim langsung tidak menghiraukan kita.
Ayuh kita robohkan semuanya.
- Baik, tuan. - Baik, tuan
Jika awak mengantuk, tidurlah di rumah.
- Pergi dari sini! - Jangan tidur di sini!
- Apa awak buat? - Tepi!
Oh Tuhan.
- Pergi dari sini! - Tepi!
Awak benar-benar fikir protes ini akan ubah keadaan?
- Lepaskan saya. - Awak sangat menyedihkan.
- Saya kata, lepaskan saya! - Apa awak fikir...
- Siapa awak? - Pengarah Do.
Oh Tuhan, terima kasih atas kerja keras awak.
Biar saya perkenalkan diri saya.
"Rangkaian TnT, Media Satu, Pengarah..."
Ya.
Awak nampak ini?
"Pengerusi Do Wan Bae, punca layanan yang tidak wajar."
Itu ayah saya.
"Sim Hae Yong, presiden yang korup." Itu pak cik saya.
Dan mereka menuntut…
syarikat ini tidak patut diserahkan pada pewaris tidak guna.
Dan pewaris tidak guna itu ialah saya.
Begitu. Tapi kenapa awak datang ke sini, tuan?
Saya akan uruskan hal ini. Jadi awak boleh pergi.
Tapi kami terima arahan daripada Presiden Sim.
Saya akan jelaskan semuanya kepada pak cik saya.
Jadi jangan risau dan pergilah.
Sebenarnya, saya tidak begitu risau tapi…
- Awak boleh pergi sekarang. Pergi. - Tapi...
- Selamat tinggal. - Ayuh.
- Selamat tinggal. - Jumpa lagi, tuan.
Sila uruskan hal ini.
Kami percaya awak akan uruskan hal ini. Baik, selamat tinggal.
Ayuh.
Keputusan imbasan CT tidak banyak beza daripada yang sebelum ini.
Tolonglah. Jangan begitu. Lihat bahan dalam ubat ini.
Saya beli ubat selesema ini di farmasi.
Ia tidak boleh dimakan dengan perut kosong?
Berapa hari dia berlapar?
- Tiga hari? - Apa?
Jika begitu suruh dia makan sesuatu, bukannya makan ubat.
Saya tanya begini kerana dia tidak mahu makan apa-apa.
Cepat beri dia makan.
Atau setidak-tidaknya bawa dia ke bilik kecemasan untuk suntikan IV.
Dia juga tidak mahu berjumpa doktor.
Apa pun, saya mahu tanya awak sesuatu.
Awak belum nampak wajah sesiapa sejak upacara pengebumian hari itu?
Awak ingat pesakit Doktor Park di Amerika?
Baru-baru ini, pesakit itu…
Ada orang sedang sakit dan berlapar sekarang.
Saya tidak peduli tentang melihat wajah.
Oh Tuhan.
Awak yang mahu melihat wajah dan merayu meminta pertolongan saya.
Kemajuan perubatan yang gemilang konon.
Tiada satu ubat yang boleh dimakan dengan perut kosong.
Beri saya itu.
Kenapa saya buat pembedahan pada lelaki tidak guna itu dahulu?
Awak akan biarkan sahaja isu tentang setiausaha dan pemandu?
Sudah tiga hari mereka tidak makan.
Saya tahu.
Ia menjejaskan reputasi syarikat. Menjengkelkan.
Namun awak yang halang saya daripada menghalau mereka.
Jika dari awal, awak tidak melanggar undang-undang…
dan pastikan kemalangan dilindungi oleh insurans,
mereka tentu tidak bertindak begitu.
Awak tentu sudah hilang akal.
Mereka yang menyalurkan duit syarikat secara haram.
Dan apa? Saya melanggar undang-undang?
Jika awak tidak boleh tawarkan pekerjaan tetap,
setidaknya sediakan meja rundingan supaya mereka tidak perlu berlapar.
Saya tidak biarkan ini terjadi untuk berunding dengan mereka.
Saya mahu selesaikan masalah ini dengan cara saya sendiri...
supaya para pengarah berpihak pada saya.
Awak akan biarkan mereka begitu semata-mata untuk jawatan presiden?
Ada cara lain?
Meskipun awak sakit,
saya masih boleh kehilangan jawatan saya.
(Bangunan Gwangbak)
Helo, ibu.
Awak sudah sampai.
Kenapa awak mahu jumpa saya di sini?
Awak nampak bangunan ini?
Ini Bangunan Gwangbak kepunyaan Presiden Park.
Saya sudah agak. Awak orang yang bercita-cita tinggi.
Awak tahu semua perkara tentang harta benda kami.
Kenapa dengan bangunan ini?
Saya akan hanya...
Sebenarnya saya mahu hancurkan awak.
Tapi saya fikir, mungkin saya yang akan kehilangan semua duit.
Saya akan serahkan bangunan ini kepada awak…
jika awak berpisah dengan anak perempuan saya.
Saya tidak akan berpisah semata-mata untuk sebuah bangunan.
Saya tidak boleh serahkan dua bangunan kepada awak!
Saya tidak pernah beritahu awak.
Saya hanya beli barang yang saya boleh guna lebih dari sepuluh tahun.
Dan apabila saya bercinta, cinta saya akan kekal selamanya.
Awak hanya mainan untuk anak perempuan saya.
Jika begitu,
saya amat gembira.
Dia akan senyum dan rasa gembira apabila melihat saya.
Jika saya boleh hidup sebagai mainan dia untuk sepanjang hayat...
Saya dengar sekumpulan setiausaha buat kecoh.
Ini untuk apa?
Awak kedengaran sangat yakin. Jadi saya masak lebih awal.
Makanlah dan pastikan awak jadi presiden.
Apa awak tunggu lagi?
Maaf, tapi saya tidak boleh makan.
Sudah beberapa hari awak cakap mahu makan samgyetang.
Saya tahu.
Saya memang...
mahu makan samgyetang yang awak masak untuk saya…
setelah 20 tahun.
Maafkan saya.
Maafkan saya, ibu.
(Perubatan Dalaman)
Saya mahu selesaikan masalah ini dengan cara saya sendiri…
supaya para pengarah berpihak pada saya.
Hei, ini saya. Awak di mana?
Kenapa? Kenapa awak mahu jumpa saya di sini?
Maaf kerana tidak hubungi awak lebih awal...
selepas mendengar kisah ibu awak.
Banyak perkara sedang bermain di fikiran saya.
Saya tidak hubungi awak atas sebab yang sama. Maaf.
Jika tidak disebabkan saya,
Cik Lee tidak akan bertindak begitu.
Dan awak...
- tidak akan jatuh sakit begitu. - Awak memang tidak waras.
Bagaimana awak masih boleh datang ke mesyuarat dan sokong saya…
walaupun awak tahu punca kematian ibu awak?
Saya masih membenci ayah awak. Jangan risau.
Siapa yang mahu tempah baju?
Saya?
Saya mahu beli sut...
untuk isteri saya.
Sila tunggu sebentar.
Awak memang hilang akal.
Kenapa saya perlukan sut sedangkan saya tidak bekerja?
Awak akan perlukan sut mulai sekarang.
Dae Ju.
Saya sedang cuba merancang sesuatu.
Dan saya perlukan pertolongan awak.
(Borang Permohonan Presiden Rangkaian TnT)
Apakah ini?
Saya ambil semula ia dari pejabat eksekutif.
Apa awak buat?
Saya akan tarik semula pencalonan presiden saya.
Apa?
Saya akan tarik diri demi awak.
Jika awak tarik balik pencalonan, saya akan jadi satu-satunya calon.
Awak fikir saya percayakan awak?
Saya ada satu syarat.
Saya mahu pulang.
Saya rindu ibu saya.
Saya mahu tidur.
Saya mahu makan ayam.
(Mogok Lapar, Hari Keempat)
Setiausaha Jeong.
Apa awak buat di sini?
Saya mahu tahu makanan yang awak paling mahu makan.
- Kenapa awak tanya? - Jokbal? Piza?
Saya mahu makan semua.
Bagaimana dengan ayam dan burger?
Sedapnya.
Tidak. Saya tidak mahu makan, Pengarah Do.
Baiklah. Saya tahu awak mahu semua makanan itu,
tapi awak tidak makan selama tiga hari. Awak patut makan bubur.
Bangun.
(Mogok Lapar, Hari Keempat)
Tanggalkan ini dan mari kita pergi makan bubur.
Pengarah Do, awak buat saya rasa serba salah.
Awak semua boleh pulang juga.
Syarikat akan mengadakan rundingan dengan awak.
Awak boleh pulang dan makan sekarang.
Apa maksudnya, Pengarah Do?
Saya sudah berbincang dengan Presiden Sim.
Satu pengumuman akan dikeluarkan esok.
Dia sendiri akan beritahu awak butirannya.
(Presiden Sim Hae Yong)
Jawablah, Cik Lee.
Lee Eul Wang bercakap. Ya?
Ya. Pukul dua petang esok. Baik.
(Mogok Lapar, Hari Keempat)
- Awak begitu gembira? - Ya. Saya amat gembira.
Sekarang kami boleh bekerja tanpa risau akan dipecat.
Dan sekarang saya boleh makan semua makanan yang saya mahu.
Tapi perkara paling bagus adalah saya akan jadi setiausaha...
kepada presiden dalam masa beberapa hari lagi.
- Kenapa awak renung saya begitu? - Apa?
Saya cuma gembira melihat awak gembira.
Alangkah bagusnya jika awak dapat lihat wajah saya sekarang ini.
Awak patut lihat betapa gembiranya saya.
Jika begitu...
boleh awak tunjuk kepada saya betapa gembiranya awak...
dengan memeluk saya dengan kuat?
(Episod akhir akan disiarkan esok pada pukul sepuluh pagi.)
(Kehidupan Rahsia Setiausaha Saya)